.....wat deed ik vandaag goed en wat kan morgen beter?

Intervisie en coaching
Dat betekent leren vanuit de praktijk, het continue proces van ontwikkeling van uw professionaliateit.

Bijvoorbeeld:

  • Casuïstiek besprekingen
  • Groeps intervisie begeleiding
  • Individuele coaching, supervisie

 

Concreet: de jaarlijkse toestgroep ptz, waarbij uw eigen praktijkervaring het onderwerp om van te leren  zal zijn, zie de aanlkondiging voor 2014: Aankondiging_Toetsgroep_PTZ_2014.pdf


Indien U geinteresseerd bent in één van deze vormen van reflectie, deze manier om te leren dan kunt U hierover informatie verkrijgen. Stel Uw vraag in een E mail bericht  (zie "contact") en daar wordt zo spoedig mogelijk op gereageerd.

Over coaching, uit de nieuwsbrief aan huisartsen maart 2009:
.........vooral wil ik ondersteuning bieden aan collegae huisartsen bij het leren vanuit de eigen praktijk. Ik weet uit ervaring hoe eenzaam je je kunt voelen in een complexe situatie waar grootse dingen gebeuren, dat je dan soms verlangt naar iemand die naast (of achter) je staat, iemand met wie je al je twijfels en vragen kunt delen: ” Waarom verliep dat gesprek over de naderende dood niet goed?  Heb ik bij het besluit over het starten van een sedatie echt alles overwogen, niets vergeten?  De asctiespunctie thuis lijkt zo griezelig, ik weet dat het eigenlijk erg makkelijk is, ik wou dat iemand erbij was, die eerste keer. Wat is nou eigenlijk normaal en wat abnormaal tijdens de stervensfase?”

 

 

Bij mijn allereerste ervaring met palliatieve sedatie in 1978,  werd ik ondersteund door een oudere collega, mijn “baas”, hij was chirurg, voor mij een goede leermeester. Eigenlijk was dit een consultatie, een vorm van coaching “avant la lettre” .

 

 

Ik had weekend dienst, als “agnio” chirurgie ving ik voor alle specialisten de nieuwe aanmeldingen op. Zo belde een huisarts met het verzoek om zijn patiëntje van 10 jaar op te nemen. Dit kind had leukemie en leed vreselijke pijnen en bloedde overal, hij was terminaal. De situatie was thuis niet meer houdbaar. Op de EHBO deed ik de intake, de jongen smeekte mij om hem van de pijnen te verlossen. Ik beloofde hem daar voor te zorgen, deed dit vanuit een gepassioneerd medelijden met dit kind. Het was deze belofte die mijn attitude de komende 72 uren bepaalde. Een vilan/valium infuus werd postoperatief vaak gebruikt, dus ik zou dat aan dit kind willen geven, om op geleide van de pijn de dosering op te hogen, zo lang als nodig, dus..…tot hij zou gaan sterven. De dienstdoende kinderarts vond dit geen goed plan, de medicatie zou wel eens dodelijk kunnen zijn. Na een inspannende overreding mocht ik uiteindelijk toch de jongen dit infuus geven. In overleg met zijn ouders en met de verpleegkundigen kwamen wij gezamenlijk tot dat besluit. Ik bracht het infuus in en ging elk uur kijken, ik verhoogde de dosering tot hij pijnvrij werd. Hij stierf in zijn rustige slaap, in de rouwadvertentie bedankten de ouders voor de laatst gegeven zorg in het ziekenhuis.
 

De chirurg, mijn “baas”, was niet de behandelend arts van de zieke jongen, maar hij was er wel “voor mij”. Er waren zoveel momenten van onzekerheid en tegenwerking, tegelijk die drang om te helpen, dus ik verkeerde vaak in een dilemma. Zodoende was het fijn om met hem te “sparren”, wat was wijsheid? Ook was ik niet optimaal deskundig, moest medisch technische beslissingen nemen die onbekend voor me waren; hij dacht met me mee, en ik kreeg rust door die dubbel check. Het overleg met familie en verpleging was nieuw voor mij, hij gaf mij tips hoe te handelen. En hij gaf me troost, zorgde emotioneel voor mij, mijn verdriet over het lijden van de jongen was groot. Bij iedere actie was steeds die andere collega daar; om met mij alles door te praten, hij heeft mij als een coach door die 72 uren geloodst. Ik heb dit als enorme steun ervaren, ik kon mijn verantwoordelijkheid nemen, op professionele wijze zelfstandig functioneren.

 

Mijn bedoeling is dat iedere huisarts haar/zijn eigen werkzaamheden mbt ptz op excellente wijze kan uitvoeren, tot het einde toe. Soms is het erg moeilijk, is de verantwoordelijkheid bijna te groot, en ben je onzeker en voel je je eenzaam, zelfs soms gefrustreerd. Want …je weet niet wat je niet weet. In een dergelijke situatie kan mij om consultatie gevraagd worden. Dit is handig voor een jonge arts, maar ook voor iemand met ervaring kan het zinvol zijn dat er een collega naast je staat en met je meedenkt. Het kan een simpele vraag betreffen, of uitlopen op een intensievere coaching.
 

Mijn collega vroeg een keer om raad. Het betrof een relatief jonge man met een terminaal carcinoom. Hij had gruwelijke pijnen en ze wilde even overleggen. Zij vertelde het hele verhaal; haar beleid op het gebied van farmacotherapie, haar plan om tot een opioid rotatie te komen. Ik kon niets anders doen dan luisteren en “hummen” om af te sluiten met:”je doet het prima”. Waarna zij met een zucht bedankte voor de enorme steun die ik had gegeven.

KeaFogelberg

 

 

 

Weipoortseweg 77
2381 NH Zoeterwoude
t 071 5803182
f 071 5804446
m 06 24509094
info@keafogelberg.nl